Gearchiveerd onder: stand der dingen
De wind slaat de regen tegen de ruiten. Het zaterdagavond en ik ben nog net oud genoeg om het nachtleven onveilig te maken maar ik hou vanavond mijn stramme knieën opgetrokken op de bank. Ik zap door een boek want op de buis is toch geen bal te zien.
Over Verlaine die door Rimbaud werd verlaten, Gainsbourg die ettelijke vrouwen verliet en door Birkin een gateau van eigen deeg krijg en Jo Lemaire die daar dan op haar beurt weer over zingt. “Het lied van Verlaine via Serge Gainsbourg tot Jo Lemaire, obsederend. Verscheurend. Welk hart je ook scheurt, op een dag maak je je zakken leeg en vind je een snipper terug. Van haar, die je met blote handen brak. Je ging, snijwonden likkend.”
En dan verder een beschouwing, anno 1983, over hoe het is om uit een Vlaamsgezind nest te vallen. “Ik heb de Groep verlaten, ik leef nu alleen”.
Natuurlijk wil een mens ‘ongeknecht’ door het leven. Maar ook “ik wil niet zuur opbreken, niet elke dag een nieuwe straat op om aan een verse klaagmuur te staan…”
Eindigen doe ik met een venijnig stukje over het Ha-El-En dat een klein jaar voor mijn geboorte werd opgetekend. “Moord en verkrachting horen bij het leven en in de krant maar dan toch doorgeseind met een minimum aan respect voor de aangerichte menselijke schade.” En ook nog: “De journalisten over wie ik het heb, spelen zeer bewust stokebrand met het ‘kruisig hen’-instinct dat bij iedereen smeult.”
Als ik denk dat de wereld naar de verdoemenis is, troost het, ergens te lezen dat hij dat altijd al is geweest. Het is allemaal al eens gebeurd, bij iemand anders.
Ze zouden het moeten verplichten: het lezen van een streep Anthierens voor het slapengaan.
1 reactie tot nu toe
Een reactie plaatsen
Mooi artikel ook in de Standaard: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=OH2NPG8E
Reactie door Sven 20 maart 2010 @ 22:57