Biewildered


poetsmeneer
17 december 2008, 11:59
Filed under: stand der dingen | Tags:

Hij heeft het pand meticuleus doorgezwabberd. In een razend tempo en met een ongelooflijke efficiëntie het stof uit de kieren gekeerd. De scharen bij de scharen, de dopjes op de stiften. Dat met die blauwe zak, dat was nog niet helemaal duidelijk, maar verder is het resultaat en de vloer onberispelijk. Stoelen op de tafels, snippers in de mand. De ramen van hun minuscule vingerafdrukken ontdaan. Alle restanten van woelige knutselactiviteiten vakkundig naar de prullenmand verwezen. Nergens een kleverige nepfristivlek meer te bespeuren.

Lichtjes high van de heerlijke bruine zeepgeur vraag ik me af wat de oorsprong zou kunnen zijn van zijn rigoureuze handelswijze. Ik informeer naar vroeger, toen hij een mens met een beroep was in plaats van een man zonder papieren.

‘Ik was het hoofd van de boekhouding van een bedrijf’.

Ik probeer langs hem heen te kijken, wanneer ik vraag of hij nog eens met de ‘raclette’ door de toiletten op het eerste wil passeren.

Advertenties


crisis
11 december 2008, 00:33
Filed under: stand der dingen

’t Komt allicht in de lijstjes van ‘woorden die 2008 hebben getekend’. Beleggerssactivist. Ze dragen groene petjes boven smakeloze kostuums, schoppen herrie op aandeelhoudersbijeenkomsten, breken een lans voor de kleine belegger. Ik heb een groot hart voor iedereen die aangestoken door verontwaardiging over onrecht op tafel slaat en zegt: ‘genoeg’. Maar wie geld überhaupt kan beleggen hoeft zich per definitie geen zorgen te maken over zijn boterhambeleg. Een vijfde van de Belgen moet noodgedwongen wel kiezen tussen choco en confituur in de Lidl. Zijn er geen dringender zaken om voor op de barricaden te klimmen?

Wat een vertoning daar op de Heizel. Vijfduizend boze zestigers die Davignon met boegeroep naar de uitgang verwezen. “Ik ben hier omdat ik moet van mijn psychiater”. Ons economisch systeem blijkt een groot piramidespel en dan zijn de brave huisvaders uiteraard de pineut. Ik wil mijn leedvermaak in 2008 vooral aan Ignace Crombez wijden maar de kans dat ik een traan zal laten om een stel babyboomers die de skivakantie dit jaar met een paar dagen zullen moeten inkorten is toch bijzonder klein