Biewildered


woede
4 januari 2009, 20:16
Filed under: stand der dingen

Mijn mailbox werd overstroomd door nieuwjaarswensen van mijn Marokkaanse vrienden en kennissen. De overgang van oud naar nieuw is a big deal in de Marokkaanse gemeenschap. Nog geen dag erna stroomt mijn mailbox opnieuw over maar dan met oproepen om mee te manifesteren. De Palestijnse zaak is ook a big deal voor de Marokkanen.
Vanmorgen sta ik te strijken voor CNN en met elke schone zakdoek werd ik een beetje bozer. Als de wasmand vol is, voel ik de woede in mijn keel kloppen. Ik spring mijn fiets op en laat me downtown naar de Beurs bollen. Van uit alle hoeken stromen mensen toe gewapend met Palestijnse vlaggen, Arafatsjaals en hier en daar al een Hezbollahwimpel (heb dat altijd een intrigerend logo gevonden). De woede die mij doorheen de vrieskou tot hier heeft gejaagd vloeit snel uit mijn weg als ik de demonstranten gadesla waar ik mij aanvankelijk wou bij aansluiten. ‘Allahu Akbar’ wordt er gescandeerd, en ook dat er maar één god is,een vrouw zwaait met een Koran. Een stel gemaskerde jongeren steken een Olmertpop in fik, vlaggen worden verbrand. Passanten haasten zich snel langs de steeds aanzwellende menigte. Ik neem steeds meer afstand tot ik niet meer bij deze groep kan gerekend worden. Ik ben hopeloos in de war. Dienen we de Palestijnen hiermee? Het onrecht dat hen wordt aangedaan is zo evident dat er toch geen enkele god moet worden bijgesleurd om dat aan te tonen? Georganiseerde religie hoort niet in dit conflict. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het velen niet gaat om de mensen in Gaza, maar dat andere frustraties hier hun uitlaatklep vinden. Ik maak mijn fiets los en besluit rechtsomkeer te maken. In mijn keel blijft het bonzen.

Advertenties


honderd
1 januari 2009, 17:07
Filed under: ballast en bagger

Dit is de 100 meter eenzaamheid en ik loop mee

Hij heeft het zo koud dat de munten in zijn bedelbakje rinkelen.

Zij maken ruzie en trekken aan elkaars jas maar weten al lang niet meer goed waarom.

De rolstoel is in een portiek gerold om een sigaret beter aan te steken

De heren hebben geen papieren en de dames hebben geen man.

De nacht is nog jong maar voorlopig is de juiste openingszin zoek.

Dit is de 100 meter eenzaamheid en ik loop mee

Mist probeert onder mijn jas te schuilen.

In de karaoke bar wacht een klant op een andere want hij kan niet zingen zonder haar.

Zij trekt haar rokje naar beneden vooraan wat het achteraan gewoon korter maakt.

In de deuropening van zijn nachtwinkel wacht hij op wat deze shift zal brengen.

Een bont gezelschap etaleert vrolijkheid zoals je dat ook op Rai Uno kan zien.

Ik spreek hen niet tegen want ze zijn tot de tanden gewapend met silly string.

Dit is de 100 meter eenzaamheid en ik loop mee

In haar kous zit al een ladder maar ze weet niet of ze straks wel in haar eigen bed zal slapen.

Het zou hier moeten stinken maar daar is het te koud voor.

De tram rijdt voor haar neus weg en het wachthokje aan diggelen geslagen voor de vrede.

Hij zingt luidop een lied en vraagt zich af waar dat Ierse accent vandaan komt.

Het zwaailicht lijkt bijna feestelijk.

Dit is de 100 meter eenzaamheid en ik ben alweer niet gewonnen.