Biewildered


merrie
27 maart 2010, 15:50
Filed under: ballast en bagger

Een echte is het. Eentje met angstzweet en hartkloppingen en happen naar adem. Nachtmerriër dan dit wordt het niet. Alsof ik terecht ben gekomen in zo’n slechte Japanse horrorprent met bleek opgemaakte vreemde kinderen en heel veel beelden die elkaar in recordtempo opvolgen en een buurman met een duister verleden. Als ik wakker schiet, slaak ik geen zucht van opluchting, maar begint de echte nachtmerrie pas echt want het ‘lijkt’ alleen maar alsof ik wakker ben. Ik zit vast in een soort van tussenstadium. Ik sta op en probeer het licht in de keuken aan te steken. In die vreemde film ‘Waking life’ heb ik geleerd dat je weet dat je nog aan het dromen bent als je het licht niet kan aansteken. Ik loop door mijn appartement maar krijg geen lamp aan. Ik probeer te schreeuwen maar er komt geen geluid uit mijn mond, ik stamp op de vloer, bonk met mijn hoofd tegen de muur om mezelf wakker te krijgen. Ik open mijn ogen en ik lig weer gewoon in mijn bed. Angstzweet. Hartkloppingen. Ik knip mijn nachtlampje aan. En niets. Ik zit nog steeds gevangen in mijn onderbewustzijn. Dat gaat nog even door tot ik op een keer het peertje zie oplichten en ik weet: dit is echt.
Al maanden heb ik last van dezelfde repetitieve nachtmerrie. Ik ben erna oprecht bang om weer te gaan slapen. De doodsangst die nog door me giert als ik wakker word,is nieuw voor mij en van een ongekende intensiteit.
Door de bank genomen ben ik geen schrikschijter. Waar ben ik eigenlijk bang van, bedenk ik stoer? Ja, hoogtes en speleologie, maar dat is van een andere orde?
Dromen kan je beter maar niet analyseren maar waarom ik recent door deze ‘night terrors’ word geplaagd, wil ik echt weten. Is dit het residu van een week hard werken en flink zijn? De onverwerkte bezorgdheid en machteloosheid die de voorbije dagen mijn deel waren?
Menig lofzang is geschreven op de nacht, maar ik snak naar het daglicht. Geef mij maar de zon in plaats van de schaduw… Alles is anders na de dageraad, de monsters onder mijn bed blijken stofpluizen, de demon die mij sart, een eerste voorjaarsmug.

Ik denk aan een zin uit die monoloog die mijn leven veranderde: “Ge moet niet bang zijn om bang te zijn, ge zijt het toch…”

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Als je vanaf morgen enkel over jou hemel op aarde droomt, kom je je bed niet meer uit om het daglicht op te zoeken. Misschien.

Reactie door Dirk Elst




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: