Biewildered


zwijgen
21 mei 2010, 18:41
Filed under: ballast en bagger

Is het de zon waar ik zo heb naar verlangd die mij overmoedig heeft gemaakt? De stofjes die mijn lichaam produceert na een half uur op een neer hossen in de ochtendgloren in het Dudenpark? De pompende beats in mijn iPod die mij daarbij aanvuren? Ik weet het niet maar ik krijg plots de kolder in de kop. En verbreek plots de jarenlange stilzwijgende verstandhouding.

Hij heeft me al in alle staten gezien: nog zat van de dag ervoor, met mijn brillenglazen die mijn kater uitvergroten, in pyjamabroek met een jas eroverheen, bezweet van het joggen, … Hij kijkt even op als ik de winkel binnenkom, knikt droog en dan niets meer. Het is een mooie grijze Turkse meneer, mijn groentenman. Hij dolt met de andere vaste klanten, geeft een knipoog aan de vrouwtjes. Maar niet met mij. Geen small talk, geen praatje over het weer.

Tenzij. Het heeft even geduurd eer ik het doorhad. Hij geeft me teveel wisselgeld. Altijd. Soms vijf eurocent maar soms ook twee euro. Dat tikt aan na al die jaren.

Vanmorgen, overweldigd door de geur van de aardbeien die ik in mijn handen had, zeg ik plots: ‘De fraises Belges fraîches, les premières, c’est signe que le printemps est finalement là!’

-‘Mademoiselle, des fraises Belges, on peut les avoir pendant toute l’année.’

Buiten op de stoep tel ik mijn wisselgeld. Het klopt tot op de eurocent.

Ik praat teveel. Ik kan de dingen niet gerust laten.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: